PATIT PAWAN MANDIR

स्वातंत्र्यवीर विनायक दामोदर सावरकर सुमारे दोन वर्षांहून अधिक काळ रत्नागिरीत बंदीवान म्हणून होते. रत्नागिरी विशेष कारागृहातील ज्या कोठडीत सावरकर यांना बंदीवान म्हणून ठेवण्यात आले होती, ती कोठडी आज सावरकर स्मृती कक्ष म्हणून जतन करण्यात आली आहे. या स्मृतीकक्षाला दरवर्षी हजारो लोक भेट देऊन सावरकरांच्या जाज्वल्य देशभक्तीच्या प्रेरणेचा ठेवा आपल्यासोबत घेऊन जातात. अंदमान येथून 2 मे 1921 रोजी प्रथम अलीपूरच्या तुरुंगात काही दिवस राहिल्यानंतर स्वातंत्र्यवीर विनायक दामोदर सावरकर यांना रत्नागिरी विशेष कारागृहात ठेवण्यात आले होते. 16 मे 1921 ते 3 सप्टेंबर 1923 या कालावधीत ते बंदीवासात होते. सावरकर यांना बंदीवासात ठेवण्यात आलेली कोठडी अत्यंत लहान म्हणजे 6.5 फुट लांब व 8.5 फुट लांब रंदीची आहे. स्वातत्र्यवीर सावरकर यांच्या वास्तव्याने पुनित झालेल्या या कोठडीचे स्मृती कक्षात रुपांतर करण्यात आले आहे.

Patit Pawan Mandir is a Hindu temple in Ratnagiri, Maharashtra, India. It was built by Shriman Bhagojisheth Keer in 1931. The name speaks for itself. Patit in Marathi is the lowest, humblest, downtrodden man in the society. Pawan is purified, enlightened, awakened, fulfillment. The temple which transforms the downtrodden to the pure form, which restores his rights as a human being. The place where he (the untouchable, dalit) can perform the puja, worship his god as everyone else does. The entry of untouchables in a temple was unthinkable at that time. Even if the shadow of an untouchable fell on an upper caste man he would bathe again. Such was the social fabric of India and it was taken to advantage by the then British rule in India as the policy of Britishers was divide and rule. The caste system and discretion in the society was fully exploited by the British.

One man who saw this and thought that this was wrong and devoted a great part of his life to fight against it was VINAYAK DAMODAR SAWARKAR. By establishing the Patit Pawan Mandir in Ratnagiri he created a storm in the society.

स्वातंत्र्यवीर सावरकरांच्या अस्तित्वाची साक्ष देणारे पतितपावन मंदिर

Join Our Group #Magical #Konkanhttps://www.facebook.com/groups/magicalkonkan/
Like & Follow #Harsha #Holidayshttps://www.facebook.com/harshaholidays/

पनीरच्या शोधाची ही रंजक कहाणी

शाकाहारी जेवणात अगदी हमखास असलेला रॉयल पदार्थ म्हणजे पनीर… पूर्वी पनीर अगदी उच्चभ्रू लोकांकडेच खाल्ले जात होते. पण आता पनीर सगळेच खातात. आता तर तुमच्या आमच्या अविभाज्य जीवनाचा भागच पनीर झाला आहे. घरी काही खास असले आणि व्हेज मेन्यू करायचा ठरला की, हमखास पनीरचा वापर केला जातो. पनीरची भाजी, पनीर पुलाव, पनीरचे स्टाटर्स असे वेगवेगळे पदार्थ पनीरपासून तयार केले जातात. सध्या स्टाटर्सपासून मेनकोर्सपर्यंत सगळ्याच पदार्थांमध्ये पनीर वापरले जाते. पण या पनीरचा शोध नेमका लागला कसा हे तुम्हाला माहीत आहे का? जाणून घेऊया पनीरचा इतिहास

जुन्या दाखल्यांनुसार पनीरचा शोध हा 17 व्या शतकात भारतातील बंगाल येथे लागला. त्या काळात देशात पोर्तुगीजांचे राज्य होते. दुधात सायट्रीक अॅसिडची प्रक्रिया करुन पनीर तयार करण्याचा शोध पोर्तुगीजांनी लावला. त्यानंतर बंगालमध्ये दूध फाडून पनीर बनवण्यास सुरुवात झाली. पण पनीर हा शब्द आधी प्रचलित नव्हता. ‘छेना’ या नावाने पनीर ओळखले जात होते.

फारच कमी लोकांना छेना हा शब्द माहीत असेल. पनीर हा शब्द पर्शियन शब्द आहे. हाच शब्दनंतर प्रचलित झाला आणि आता याच नावाने हा पदार्थ ओळखला जातो. पनीरला इंग्रजीमध्ये चीझ म्हणूनच ओळखले जात होते. पण नंतर त्यााला कॉटेज चीझ अशी ओळख मिळाली. वेगवेगळ्या देशांमध्ये पनीर खाल्ले जाते. त्याला वेगवेगळ्या नावाने ओळखले जात असले तरी पनीर हा सर्वसाधारण शब्द यासाठी वापरला जातो.

Kadai Paneer  One of the most popular dish in any restaurant serving Indian Food from a road side Dhabha to any 5 star hotel….

As its self explanatory from the name, its paneer made in kadai. However, strictly speaking, one does need to make it in Kadai, but any pan is fine. I believe this concept of Kadai worked in old days when Kadai used to be made of iron only and cooking in iron utensils was deemed as a source of adding iron in the food

Recipe on Page 2

To #Join #Maitree #Whatsapp #Group click the link: https://bit.ly/2A4svIr

Like & Follow us on FB: https://www.facebook.com/pg/harshagardenrestaurant

Courtesy Internet

LOTESHWAR TEMPLE, RATNAGIRI

डुगवे येथील लोटेश्वर मंदिर रत्नागिरी पासून अगदी २२ Km अंतरावर “दुगावे” हे गाव आहे. या गाव मध्ये लोटेश्वर महादेवाचे मंदिर आहे. हे मंदिर एका नैसर्गिक दगडावर बांधलेले आहे. पावसाळ्यामध्ये पर्यटकांचे हे आवडते ठिकाण. रत्नागिरीत आल्यावर मंदिरात अवश्य जाऊन या (श्रावण महिना ह्या मंदिराला येणे सर्वात उत्कृष्ट)

You must have seen temples of various designs, architecture, art & culture and located at various places. But a temple that you are going to read about now is a different one. it is located on a huge rock. The rock itself is located in a stream of water.  What a marvel of the Nature!

The idol (i.e. Shankaraachee Pindee) is said to be naturally existing on the rock. The exact year in which this temple was built at this place is not known. The temple is located at the bottom of a valley. There are hills on three sides of the temple. From the fourth side, a stream of water approaches the temple. The stream originates from somewhere else. But the place appears like an opening of a cave. The rock, nearly 30 feet tall and 25 feet in diameter, is surrounded by water, for all 12 months of the year. In summer, the flow of water gets slowed down. But the hills on two sides remain ever green on account of forest. The third hill bears large plots of farms of the residents of the village Dugawe.

You can reach Dugawe village along Ratnagiri-Kurtade route. It is nearly 22 km away from Ratnagiri city. There is no direct bus service to this temple. We need to take a walk of about 15 minutes from the nearest bus-halt. From our Tonade village, we reach Dugawe within 45 minutes on foot. The local residents can reach there in less than 30 minutes, even after climbing up the steep, tiring up-hill footway.

Join Our Group #Magical #Konkanhttps://www.facebook.com/groups/magicalkonkan/
Like & Follow #Harsha #Holidayshttps://www.facebook.com/harshaholidays/

Photo Courtesy :  Guru Chaugule |  Article Courtesy: Mr. Ajay Phalnikar

डुगवे येथील लोटेश्वर मंदिराचा रत्नागिरी पासून अगदी २२ Km अंतरावर “दुगावे” हे गाव आहे. या गाव मध्ये लोटेश्वर महादेवाचे मंदिर आहे. हे मंदिर एका नैसर्गिक दगडावर बांधलेले आहे. पावसाळ्यामध्ये पर्यटकांचे हे आवडते ठिकाण. रत्नागिरीत आल्यावर मंदिरात अवश्य जाऊन या (श्रावण महिना ह्या मंदिराला येणे सर्वात उत्कृष्ट)                                         https://www.youtube.com/watch?v=sYeZBYZgbcA

SRI KANAKADITYA TEMPLE – RATNAGIRI

रत्नागिरी – आडीवरे – पूर्णगड या रस्त्यावरच कशेळी आहे. इ. स. १२९३ मध्ये अल्लाउद्दीन खिलजीने सौराष्ट्रावर हल्ला केला. प्रभासपट्टण या श्रीकृष्णाच्या राहण्याच्या ठिकाणी सूर्यमंदिरात वेगवेगळ्या आसनांवर बसलेल्या बारा सूर्यमूर्ती होत्या. हल्ला होणार अशी कुणकुण लागल्याने पुजार्‍याने दक्षिणेकडे जाणार्‍या एका व्यापार्‍याच्या गलबतावर मूर्ती चढवल्या. काही मूर्ती घेऊन तो दक्षिणेकडे निघाला. ते गलबत कशेळीजवळ समुद्रकिनार्‍याजवळ अडकले. त्याने त्यातील एक मूर्ती गुहेत आणून ठेवली. नंतर जहाज पुढे गेले. गुहेतील ही मूर्ती लोकांनी किनार्‍यावरून गावात आणली. तेथे हे मंदिर उभे केले. तेच येथील कनकादित्य मंदिर होय.

There are only few temples of God Sun. Hindu philosophers and believers consider Sun as a God. There is an ancient Sun temple at Prabhas Pattan near Veraval in Sourashtra region. One can find some Sun temples in Uttar Pradesh (U.P.). Madhya Pradesh (M.P.), Konark, Orisa and Nepal

Kasheli, a very small village in Rajapur Taluka of Ratnagiri district, is the prime attraction for devotees due to a famous and ancient temple of Sri. Kanakaditya (Name of Sun God). Kasheli is at a distance of approximately 30 kms from both Ratnagiri and Rajapur. The temple is having a bright historical background. The deity of God Aditya (one of the names of God Sun) was brought from Prabhas Pattan Sun temple before 800 years. Prabhas Pattan is Lord Krishna’s place. There are so many legends about the temple. Once one boatman was traveling from Veraval port towards South direction. The deity of Aditya was there in the same boat. When the boat was passing through the Kasheli region, the boat had stopped automatically. The boatman tried a lot to sail the boat into the sea. But he failed to do so. Then he has decided to place the deity of God Aditya at the Kaseli port. He had placed the deity into a black cave (approximately 400 sq. feet). Immediately after this, the boat had got the motion for sailing. A great devotee of God Sun, Kanaka, was living at Kasheli. She got the enlightment from God Sun about the deity. Then she had formally constructed a small temple of Aditya with the help of villagers, hence the temple is known as Kanakaditya. The cave is called as “Devachi Kholi” ( God’s room).

 

Sri. Kanakaditya is very famous spiritual place from Ratnagiri district. Many devotees from Mumbai, Pune, Kolhapur, Amaravati, Belgum, Hubali, Dharwad, Ujjain, Gwailor, Indore are visiting the temple every year. The temple trustees are celebrating five days festival of Ratha-saptami every year. Many spiritual programs like Kirtan, Pravachan, Aarati, Palakhi etc are organized during the festival period.

King Shilahar of Panhalgad (a hill fort) had donated kasheli village to Shri. Govind Bhat Bagawat in the service of Brahmins. Govind Bhat was the worshiper of Kanakaditya deity. Progeny of Govind Bhat are the current care takers of the temple

This video gives an overview of the story of the Sun Temple, Kanakaditya Temple situated in a village called Kasheli, Ratnagiri dist. Maharashtra, INDIA. (This is a mass-media student project) https://www.youtube.com/watch?v=QdWZEMtokP8

 

Join Our Group #Magical #Konkanhttps://www.facebook.com/groups/magicalkonkan/
Like & Follow #Harsha #Holidayshttps://www.facebook.com/harshaholidays/

Courtesy Internet

 

PAKORA, THE SOUL FOOD FOR EVERYONE

The monsoon brings with it an array of cravings. Some fried, some deep fried and certain other crunchy, sweet or salty cravings. We seek comfort in food that is enticing and appetizing. The best way to enjoy the weather is with a plate full of deep fried pakoras. Pakoras are wrapped in besan or gram flour, crispy snack where seafood and other vegetables, chicken, seafood  are coated in a light batter and fried golden.

The word pakora is derived from Sanskrit pakvavata, a combination of pakva “cooked”, and vata, “a small lump”. Most sources indicate that pakoras originated in Gujarat, in Western India. Gujaratis traditionally eat pakoras at tea-time.

Quite popular during monsoon time as pakoras goes very well with a cup of Tea. the recipes for making pakoras have more or less the same Indian spices and herbs and often vary in their proportions. Each state of India have their own variation in making pakoras, so the recipes do differ and so does the flavour and taste.

Onion Pakora- Recipe on page 2 | Bhindi Pakora – Recipe on page 3 | Chicken Pakora -Recipe on page 4 | 

Fish Pakora – Recipe on page 5  

Baingan/Eggplant Pakora – Recipe on page 6Rice Pakora – Recipe on page 7

 

To #Join #Maitree #Whatsapp #Group click the link: https://bit.ly/2A4svIr

Like & Follow us on FB: https://www.facebook.com/pg/harshagardenrestaurant

Courtesy Internet

DISCOVERING THE UNDISCOVERED KONKAN – ABOUT KONKAN

Konkan has 720 km. Long sea face extending from Dahanu and Bordi in the North up to Goa proceeding Southwards. If you have liking for sand, sea and surf, this state has a great many interesting option in store. You could arrange trips or get away on a weekend. You could indulge in adventurous water sports or relax on golden sands. If you are interested in forts and their history konkan is the perfect place for your tour. It offers you a vast choice of majestic forts like Malvan, Sindhudurg, Vijaydurg, Suvarnadurg, and many more .

There’s so much you can do during beach holidays. Study temple and churches. Stroll through whispering coconut groves, hills and valleys. Look for tiny, picturesque villages. Acquaint yourself with different people and their lifestyle. Savor the flavor of konkan cuisine solkadhi, bangda, pomfret, curry, modak, rice, chapattis, dishes with jackfruit, kokam and the world famous Alphonso Mangoes.

Away from the pollution of cities, these towns offer a clean, calm and thoroughly refreshing environment, konkan is the only place in India, where you can observe the fall of the land right up to the sparkling sea

Districts In Konkan Region

Raigad, Ratnagiri, Sindhudurg and Thane

Places Of Interest In Thane District

Vajreshwari, Ganeshpuri, Kelve beach, Akoli, Jawhar, Dahanu, Kosbad, Tansa, Vaitarna, Malshejghat, MalangGad, Shahad, Ambernath, Titwala, Mahalaxmi, Suryamal, Lonad.

Places Of Interest In Raigad District

Raigad, Mahad, Alibag, Sav, Murud Janjira, Kihim Beach, Matheran, Unhere, Mahad, Kankeshwar, Diveagar, Shivtharghal, Khadsamble, Pali, Harihareshwar, Gharapuri, Kuda, Ambivli, Thanale.

Places Of Interest In Ratnagiri District

Ratnagiri, Chiplun, Harne, Guhagar, Dervan, Kelshi, Ganpatipule, Pawas, Hedvi, Rajapur, Rajapur, Malgund, Parshuram, Velneshwar, Dabhol, Marleshwar.

Places Of Interest In Sindhudurg District

Sawantwadi, Sindhudurg, Banda, Redi, Shiroda, Amboli, Tarkarli, Malvan, Vengurla, Saitwade, Ozhar, Kunkeshwar, Danoli, Valawal, Mangaon, Vengurla.

Continue Reading On Page – 2….About Road, Accommodation, Food….

RABINDRANATH TAGORE: THE FOODIE

The Nobel laureate loved playing with cuisines as much as he loved juggling with emotions in his poems, songs, stories, paintings and much more. Here’s taking a little peek into the foodie side of Rabindranath Thakur.

Rabindranath would himself experiment and make different kind of omelettes and kebabs.  Among his favourite kebabs, which reportedly came out of the Thakurbari kitchen, quite a few were influenced from the recipes he brought back from Turkey and Afghanistan

Unique Short Recipes from The Tagore’s Kitchen

 

Fish Stir-fry (Maach Chachchari)

 Fish Stir-fry (Maach Chachchari)

Fry the fish. You’ll need potatoes and onions. Heat oil to fry onions and then add the potatoes.  When the potatoes turn brown, add turmeric and red chili paste. Add salt and green chili. You may add tomatoes if you’d like. After frying the spices, add water and cover.  Add fish to the boiling sauce. Cook till the gravy thickens.

 

 

Mourala Fish

Mourala Fish (Anchovies) Sour (Mourala Maacher Ambal): 

Fry the fish in oil, then add turmeric. Add green tamarind puree. Add sugar and salte to taste and cook till the sauce thickens. Ripe tamarind puree can also be used.

 

 

 

EGG CHAO CHAO

Egg Chao Chao: 

Eggs – 4; Onions – 6; Dry red chili whole – 4; Garlic –  4 cloves; A pinch of turmeric, little cumin seeds (jeera), salt and clarified butter (ghee). Make a paste of red chilies, garlic, turmeric, and cumin. Slice the onions into fine shred.  Heat ghee on a pan and fry the onions. Add the spice paste and fry well. Break the eggs and mix it into spices. Cook in low heat. When the egg cooks and turn reddish, add a little water and salt. When the water dries off, the dish is done.

 

Keema Dahi Vada

Keema Dahi Vada (Fried meat balls in yogurt): 

Mix minced meat (lamb or goat), boiled potatoes, minced green chilies, onions, and salt. Add eggs and some garam masala and make a dough. If the dough is too soft, add bread to the mix. Make small balls and fry.  Beat yogurt with a pinch of salt. Add roasted red chili and cumin powder to the yogurt and blend. Add the fried meat balls to the yogurt. Garnish with good quality ghee (clarified butter).

To #Join #Maitree #Whatsapp #Group click the link: https://bit.ly/2A4svIr

Like & Follow us on #FB: https://www.facebook.com/pg/harshagardenrestaurant

Compiled from a study of various sources, websites and articles available on Rabindranath Tagore. Any addition, clarification or correction will be taken as a value-addition and not a criticism

Read Some More Recipes from Tagore’s Kitchen On The Following Pages:

  • BHAPA ILISH RECIPE- Recipe Page 2
  • Kabishambardhana Burfi/ Cauliflower Burfi – Recipe Page 3
  • Mutton Curry (Tagore family’s recipe) / Kosha Mangsho – Recipe Page 4
  • Niramish Dimer Dalna (Vegetarian Egg Curry) – Recipe Page 5
  • Shorshe Mangsho – Mustard Mutton –  Recipe Page 6

HISTORY & ORIGIN OF KEBAB

कबाब म्हटले म्हणजे खवय्ये मंडळीच्या तोंडाला पाणी सुटलेच पाहिजे. बनवायला सोपा, कुठेही न्यायला सोपा तसेच तब्येतीसाठी पण चांगला असा हा पदार्थ आहे. टुंडा कबाब, हरियाली कबाब, दगडी कबाब, शाही कबाब असे कित्येक प्रकारचे कबाब देशाच्या वेगवेगळ्या भागात तयार केले जातात. फक्त भारतच नाही, तर कबाब जगभर प्रसिद्ध आहे. सध्या कबाब कितीही प्रसिद्ध असले आणि कबाबचे नवनविन प्रकार येत असले तरी कबाबचा इतिहास पण तितकाच रंजक आहे मंडळी!!!

तुम्हाला वाटत असेल कबाबचा शोध भारतात लागला असेल.  पण नाही, कबाबचा शोध टर्की किंवा तुर्कस्तानात लागला आहे. इब्न बतुता तुम्हाला माहित असेलच.  हा मोरक्कोचा प्रवासी इसवी सन १२०० च्या सुमारास भारतात फिरायला आला होता. तर त्याने तेव्हापासून भारतात कबाब होते हे लिहून ठेवले आहे.

तुर्की भाषेत कबाबला कबिबा म्हणतात.  म्हणजेच पाणी न वापरता शिजवलेले मांस. पण भारत आणि इतर देशात याला सुरुवातीपासूनच कबाब म्हटले जाते. एक कथा अशी सांगितली जाते की तुर्की सैनिक मांस पुरायला हवे म्हणून तलवारीवर मांस भाजून त्याला वेगवेगळे मसाले लावून खायचे. याचा उल्लेख १३७७ मध्ये लिहिल्या गेलेल्या कैसा-ए-यूसुफ या पुस्तकातसुद्धा आहे. कबाबचा उल्लेख असलेला हा सर्वात जुना पुरावा मानला जातो. हा पदार्थ मग शौकीन खवय्यांमुळे जगभर पसरला. 

चंगेज खानसुद्धा कबाबचा चाहता होता. इतिहासकार सांगतात की जेव्हा केव्हा चंगेज खान युद्धावर जायचा, तेव्हा त्याच्या बायका सैनिकांसाठी मांसाचे पदार्थ बनवून सोबत पाठवत असत. युद्धादरम्यान मग सगळे सैनिक तलवारीवर भाजून ते मांस खायचे. चंगेज खान सैनिक जे खायचे तेच खात असल्यामुळे तो पण तेच खायचा. तलवारीच्या जोरावर चंगेज खानने जग जिंकले म्हटले जाते, पण त्यात कबाबचाही वाटा होता हे मान्य करावे लागेल.  

१६ व्या शतकात मुमताज महलचा मुलगा औरंगजेबने गोवळकोंडयाचा किल्ला जिंकल्याच्या आनंदात सैनिकांसाठी कबाब बनवले होते. पण यावेळी कबाब तलवारीवर भाजून न बनवता ते ग्रॅनाइटच्या दगडावर भाजून बनवण्यात आले होते. या कबाबलाच मग शाही कबाब म्हटले जाऊ लागले. आणि अशा पद्धतीने कबाब भारताच्या स्वयंपाक घरात शिरला.

१७ व्या शतकातील लखनऊचा नवाब ‘असफ उदौला’ याला कबाब फार आवडायचे पण वयोमान आणि आरोग्यामुळे त्याचे दात कमजोर झाले. दात कमजोर झाले म्हणजे चावता येणार नाही आणि चावता आलं नाही तर कबाब कसे खाणार? म्हणून असफ उद्दौलाने एक स्पर्धा भरवली. त्यात सांगण्यात आलं की नावाबासाठी असे कबाब बनवण्यात यावेत की ज्यांना चावण्याची गरज पडणार नाही.स्पर्धेत भाग घेतलेल्यांपैकी एकच जण असा होता जो यात यशस्वी झाला. याचं नाव होतं ‘हाजी मुराद अली’. मुराद अलीने असे काही कबाब तयार केले की ते जिभेवर ठेवता क्षणीच विरघळून जातील आणि त्यांना चावण्याची गरज पडणार नाही.असं म्हणतात की हाजी मुराद अली ला पतंग उडवायला आवडायचे. एके दिवशी पतंग उडवत असताना छपरावरून पडल्यामुळे त्याचा एका हात मोडला. त्याच्या अपंगत्वामुळे या कबाबचं नाव टुंडे कबाब पडलं.

CLICK ON BELOW PAGES FOR EXCITING RECIPES

Khichdi: The Ultimate Indian Comfort Food

Khichdi is India’s version of culinary comfort, known as ‘Huggi’ in Karnataka, ‘Pongal’ in Tamil Nadu, ‘Pulagam’ in Andhra, and ‘Khichdi’ in many parts of Northern India.

The History of Khichdi

The combination of rice and lentils has been a staple around the world (especially South Asia), for years and for good reason. During the 1600s, French traveler Jean-Baptiste Tavernier came to India six times and noticed khichdi being prepared with green lentils, rice and clarified butter (ghee), and referred to it as a peasant’s evening meal. The Mughal cooks took this humble meal from the streets and gave it a gourmet appeal for the Royals. During the Mughal dynasty, the classic khichdi went through various adaptations with the addition of strong spices, dry fruits and nuts. In Ain-i-Akbari (a 16th century document about King Akbar), Abu’l Fazl mentioned nearly seven variations of khichdi. And Afanasiy Nikitin, a Russian adventurer who traveled to India, declared that Jahangir popularised khichdi. Even Aurangzeb was fond of it, particularly Alamgiri Khichdi, which was made with an Anglo-Indian twist featuring fish and eggs. During the British Raj, it was called Kedgeree.

भारतातील खिचडीचा इतिहास

खिचडीला भारतातील स्टेपल फूड म्हटले तर वावगे ठरणार नाही. अनेक वर्षांपासून भारतात खिचडी खाल्ली जाते आहे. मकर संक्रांतीला खिचडीचे विशेष महत्त्व आहे. असे म्हटले जाते की, गोरखपुरमध्ये गुरु गोरखनाथने महादेवाला खिचडीचा प्रसाद अर्पण केला होता. गुरु गोरखनाथने आपले शिष्य आणि योग्यांना शत्रूंशी युध्द करताना तंदुरुस्त राहण्यासाठी खिचडी खायला दिली होती. तेव्हापासून गोरखुपरमध्ये मकरसंक्रांतीला खिचडीची यात्रा भरते.

खिचडी हा शब्द संस्कृत शब्द ‘खिच्चा’ या शब्दातून आला असे म्हटले जाते. मुगलकाळात खिचडी खुप प्रसिध्द डिश होती. 16 व्या शतकामध्ये मुगल बादशहा अकबर वजीर अबुल फजलने लिहिलेल्या दस्तऐवजात विविध प्रकारे खिचडी बनवण्याची रेसिपीचा उल्लेख आहे.

भारत नाही तर विदेशातही प्रसिध्द आहे खिचडी

भारतासोबतच मध्य पूर्व देश, अनेक आफ्रीकन कंट्रीज, मोरक्को, इजिप्त सारख्या देशांमध्ये खिचडी खुप प्रसिध्द आहे. येथे विविध पध्दतींनी खिचडी बनवली जाते. खिचडीला वेगवेगळ्या नावांनी ओळखले जाते. या देशांमध्ये खिचडीमध्ये मीट मिसळले जाते.

Read The Receipes On The Pages Below…

THE STORY BEHIND MUTTON ROGAN JOSH

Rogan Josh is a type of Indian curry distinguished by its thick, flavourful red sauce and tender meat.

“Rogan” means clarified butter or oil in Persian, or “red” in Hindi, and “josh” refers to passion – fiery or hot – so this dish is all about cooking in an oil-based sauce with an intense heat.

Rogan josh was introduced to Kashmir by The Mughals, whose cuisine was influenced by Persian cuisine.

Generally, rogan josh consists of lamb or goat that has been slow-cooked in oil, yogurt and a mix of many different spices. Despite its intense red hue, it is usually not a particularly spicy curry. Rogan josh remains a common dish in Northern India and is a popular menu item at Indian restaurants in North America and Europe.

To prepare rogan josh, most cooks begin by browning their meat of choice – traditionally lamb or goat – in oil. The meat is then removed and a number of spices, including garlic, ginger, whole black pepper, cardamom, cloves, cinnamon, bay leaves, coriander and red pepper, are added to the hot oil in stages. Next, the meat is returned to the pan along with plain yogurt. The pan is then covered and cooked over low heat until the meat becomes very tender.

A large number of rogan josh variations exist. For instance, some cooks add tomato paste or tomato puree to their recipes. Others include mild red Kashmiri chilies or paprika in their spice mixture. These additions alter the dish’s taste and intensify its red color.

Rogan Josh is served with a side of plain basmati rice, or the Indian bread known as naan, or both.

Recipe On Next page…